Ang ‘Babylon’ ni Damien Chazelle: Isang Di-Nauunawang Masterpiece
Sa kabila ng batikos sa sobra-sobrang eksena, ang maximalist na obra maestra ay isang visceral at stylish na pag-alaala sa Hollywood.
Mali ang naging basa natin sa 2022 naBabylonnoon. Ang pabiglang reaksiyon ng pagkataranta sa tatlong-oras na haba nito, sa lantad na paggamit ng bodily fluids at sa matinding ekses ay nagpasan sa pelikula ng mga pagkiling na hindi nito maipagpag sa unang takbo ng pagpapalabas. Pero sa liwanag ng pagbalik-tanaw, malinaw na ngayon na ang obra ni Damien Chazelle ay isang maximalist na monumento sa maganda, cocaine-fueled na kaguluhan ng unang panahon ng Hollywood.
Sa panahong pinapasikat ng mga safe, algorithmic na blockbuster ang mga pelikula,ang Babylonay isang outlier na halos walang laban. Ang visceral at mabangis na autopsy ni Chazelle sa 1920s ay iginuhit ang paglipat ng industriya mula silent films tungo sa mga “talkie” bilang higit pa sa simpleng pagsulong ng teknolohiya — isa rin itong magulong pagyanig na ngumata at dumura sa sarili nitong mga alamat. Ang kinalabasan? Isang immersive, R‑rated na fever dream.
Lampas pa sa kahanga-hangang pag-arte,ang estetika ng Babylon na isangtunay na rebelyon ay marahang tumagos din sa mundo ng high fashion, salamat sa costume designer na si Mary Zophres. Binitawan niya ang gasgas naGreat Gatsby-esque na flapper clichés kapalit ng gaspang at anachronistic na tapang na nagpaangat saBabylonlampas sa inaasahan sa isang period piece. Ang iconic na red scarf ensemble ni Margot Robbie ang nagpasiklab ng uso ng “naked dressing” sa runway, habang ang slouchy na matinee‑idol tailoring ni Brad Pitt ay umimpluwensiya sa mga bagong koleksiyon ng Prada at Amiri.Ang Babylonay isang trahedyang nakabalot sa custom na tuxedo, isang love letter sa medium na isinulat ng taong hindi takot ipakita ang dugong nakamantsa sa mismong pahina.
Ang Babylon ay mapapanood na ngayon sa multi‑awarded nainflight entertainment system.
