Kenny Schachter บอกเลิกบ่นเรื่องศิลปะ แล้วลงมือทำให้มากขึ้น

Kenny Schachter เป็นคนที่ยากจะจัดเข้าหมวดหมู่มาแต่ไหนแต่ไร ซึ่งนั่นเองคือประเด็นสำคัญของเขา ในบทบาทศิลปิน นักเขียน ภัณฑารักษ์ อาจารย์พิเศษ และนักสะสม เขาใช้เวลากว่าสามทศวรรษสร้างสรรค์ผลงาน ควบคู่กับการบันทึก วิพากษ์วิจารณ์ และบางครั้งก็ยั่วเย้าโลกศิลปะรอบตัว งานเขียนของเขาโดดเด่นจากการนำมุมมองวงในมาถ่ายทอดเป็นบทวิจารณ์อันเฉียบคม มักเจืออารมณ์ถากถางตัวเอง ว่าด้วยผู้คน เงินตรา และความชวนพิศวงที่ขับเคลื่อนตลาดศิลปะร่วมสมัย

แม้ Schachter จะส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์แวดวงศิลปะอยู่ไม่น้อย แต่ความสัมพันธ์ที่เขามีต่อศิลปะนั้นจริงจังและจริงใจอย่างน่าทึ่ง Paul Thek คือตัวอย่างที่ชัดเจน Schachter หลงใหลในตัวศิลปินอเมริกันผู้ล่วงลับรายนี้มาหลายทศวรรษ ตั้งแต่สะสมผลงานของเขา ร่วมทำหนังสือ Paul Thek: Artist’s Artist ไปจนถึงเป็นภัณฑารักษ์นิทรรศการที่อุทิศให้แก่เขา โดยล่าสุดจัดร่วมกับ Jonathan Anderson ที่ Thomas Dane Gallery ในกรุงลอนดอน เมื่อปี 2025

จึงไม่น่าแปลกใจที่ Thek จะปรากฏอยู่ตลอดคำตอบของ Schachter ในบทสนทนา State of Art ครั้งล่าสุดของเรา รวมถึงภาพวาดขนาดเล็กชิ้นหนึ่งที่เขาพบเห็นครั้งแรกในทศวรรษ 1990 และยังติดอยู่ในใจไม่เสื่อมคลาย Schachter ยังพูดถึงการกลับไปจัดแสดงผลงานของตัวเองที่แกลเลอรีในฤดูใบไม้ร่วงนี้ ทบทวนว่าต้องทำอย่างไรจึงจะยังสร้างงานต่อไปได้ เมื่อโลกศิลปะเริ่มหม่นมัว พร้อมทิ้งคำแนะนำสั้น ๆ ในแบบฉบับของเขาสำหรับใครก็ตามที่มัวแต่คร่ำครวญถึงสภาพวงการในวันนี้ว่า เลิกบ่น แล้วลงมือทำให้มากขึ้น

อ่านบทสนทนาฉบับเต็มได้ด้านล่าง

มีนิทรรศการไหนในช่วงครึ่งแรกของปีนี้ที่คุณยังหยุดคิดถึงไม่ได้บ้าง?
นิทรรศการ Paul Thek ที่ Galerie Buchholz ในนครนิวยอร์ก

ปีนี้มีผลงานชิ้นไหนที่ทำให้คุณรู้สึกอะไรได้จริง ๆ บ้างไหม หรือทุกอย่างดูราบเรียบไปหมด?
ไม่มีงานศิลปะชิ้นไหนทำให้ฉันรู้สึกเฉยชา ทุกชิ้นสะเทือนถึงไขกระดูก ไม่ว่าจะดี แย่ หรือน่าเกลียด หรือแย่กว่านั้น

แต่สิ่งที่กระทบใจฉันถึงกระดูกคือ “Bread and Buttocks” (1979–80) ของ Paul Thek ที่ Buchholz ซึ่งวาดสิ่งนั้นตรงตัวเลย นั่นคือส่วนหนึ่งของลำตัวชายและขนมปังหนึ่งแผ่น ด้วยสีน้ำมันบนผ้าใบ งานชิ้นนี้มีขนาดเล็ก พร้อมโคมไฟส่องภาพแบบโบราณที่ยื่นออกมาจากกรอบทองเก่าแก่ และมีเก้าอี้นักเรียนเด็กวางอยู่ด้านหน้าเพื่อใช้ชื่นชมผลงานชิ้นจิ๋ว มันพิสูจน์อย่างหมดจดว่า ขนาดไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่คุณทำกับมัน

ฉันพบภาพนี้ครั้งแรกในนิทรรศการย้อนหลังผลงานของ Thek เมื่อปี 1995 ชื่อ The Wonderful World That Almost Was ที่เมืองรอตเทอร์ดัม และได้เห็นอีกครั้งที่ Whitney ในปี 2010 ฉันประทับใจกับองค์ประกอบสีสันสดใส การเล่นคำ และการวางเคียงกันระหว่างเสี้ยวส่วนของความเป็นนามธรรมกับภาพรูปธรรม

แม้ Thek จะเรียกซีรีส์นี้ว่า “แย่” โดยเจตนา เพื่อสะท้อนสิ่งที่เขาเห็นกำลังเกิดขึ้นในนครนิวยอร์กเวลานั้น เมื่อศิลปินอย่าง Julian Schnabel และ Francesco Clemente กำลังวาดงานใหญ่โตและแย่—ในความหมายที่ไม่ดีเลย—จนครองวงการ แต่ฉันว่าการตอบโต้ของ Thek นั้นยอดเยี่ยมชิบหาย

ในช่วงที่เหลือของปีนี้ มีนิทรรศการไหนที่คุณปักหมุดไว้ในปฏิทิน และเพราะอะไร?
ไม่อยากพูดเหมือนอวยตัวเองเกินไปนัก… แต่คือนิทรรศการที่จะมาถึงของฉัน This Is It ที่ Alex Berns gallery ย่านทริเบกา นครนิวยอร์ก ในเดือนพฤศจิกายน ซึ่งฉันจะนำเสนอประติมากรรมชิ้นใหม่ รวมถึงภาพถ่ายและเอกสารจดหมายเหตุจากช่วงต้นทศวรรษ 1990

“ทุกปีที่ฉันยังมีชีวิต มีสติสัมปชัญญะ และเคลื่อนไหวได้ ล้วนเป็นปีที่ยอดเยี่ยมสำหรับศิลปะ”

หากต้องให้เกรดวงการศิลปะปี 2026 ในเวลานี้ คุณจะให้เท่าไร และเพราะอะไร?
ทุกปีที่ฉันยังมีชีวิต มีสติสัมปชัญญะ และเคลื่อนไหวได้ ล้วนเป็นปีที่ยอดเยี่ยมสำหรับศิลปะ ส่วนชีวิตที่เหลือของฉันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งคุณคงยินดีที่รู้ว่าฉันจะไม่ลงรายละเอียดตอนนี้

มีเทรนด์อะไรในวงการศิลปะที่คุณอยากให้หายไป และอะไรที่อยากเห็นมากขึ้น?
เลิกบ่น แล้วลงมือทำให้มากขึ้น

หากต้องสรุปวงการศิลปะตอนนี้ด้วยคำเพียงสามคำ คุณจะเลือกคำว่าอะไร?
หนักหน่วง จงมุ่งมั่น (หรือไม่ก็เข้ารับการบำบัด อาจเป็นทางเลือกที่ง่ายกว่า)

ถ้าคืนนี้คุณจะไปดื่มหรือทานอาหารกับศิลปินคนไหนก็ได้ ไม่ว่าจะยังมีชีวิตอยู่หรือล่วงลับไปแล้ว คุณจะเลือกใคร และคำถามแรกที่อยากถามคืออะไร?
สำหรับฉัน คำตอบที่ชัดเจนคือ Paul Thek เพราะฉันหมกมุ่นกับเขามานานกว่าสามทศวรรษ ทั้งยังเคยเป็นภัณฑารักษ์นิทรรศการเกี่ยวกับศิลปินผู้นี้ที่ Thomas Dane และ Pace galleries และเขียนถึงเขาให้ MIT Press รวมถึงสิ่งพิมพ์อื่น ๆ

คำถามแรกที่ฉันจะถามคือ “คุณทำงานได้อย่างมากมายและลุ่มลึกต่อเนื่องยาวนานขนาดนั้นได้อย่างไร?” หลัก ๆ ก็เพราะฉันอิจฉาเขาชะมัด!