เด็กผู้สร้าง ‘Backrooms’ — ทำความรู้จักผู้กำกับที่อายุน้อยที่สุดของ A24, Kane Parsons
อายุแค่ 21 แต่เขากลับส่งมอบผลงานกำกับหนังยาวเรื่องแรกที่มั่นใจและเฉียบคมที่สุดเรื่องหนึ่งในรอบหลายปี
มีสปอยล์สำหรับคนที่ยังไม่ทันได้ดูหนังเรื่องนี้
แค่จินตนาการถึงเซ็ตถ่ายทำขนาด 30,000 ตารางฟุตที่ถูกสร้างมาให้รู้สึกเหมือนอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ที่ไหนสักแห่งเลยก็ชวนขนลุกแล้ว—โถงทางเดินคดเคี้ยว วอลล์เปเปอร์สีเหลืองซีด ประตูปริศนา กับไฟฟลูออเรสเซนต์ที่เหมือนกำลังบอกให้คุณเลิกหวังไปเสียทั้งหมด สตูดิโอถ่ายทำแห่งนี้ ทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ในออฟฟิศพาร์กธรรมดา ๆ ในแวนคูเวอร์ แต่กลับบรรจุบางอย่างที่เหมือนจุดสิ้นสุดของโลก หรืออาจเป็นจุดเริ่มต้นของโลกใบใหม่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณถามใคร
สำหรับผู้กำกับ Kane Parsons หรือที่โลกออนไลน์รู้จักกันในชื่อ Kane Pixels, โปรเจ็กต์นี้คือวิสัยทัศน์ดิจิทัลที่ถูกทำให้มีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ เย็นวันหนึ่งที่ลอสแอนเจลิส ผู้กำกับวัย 21 ปี (เขาคือผู้กำกับที่อายุน้อยที่สุดของ A24 อย่างเป็นทางการ) เล่าอย่างอ่อนล้าเล็กน้อยแบบคนที่ต้องอธิบายเรื่องฝ้าเพดานของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดทั้งรอบโปรโมต เกี่ยวกับค่ำคืนนั้นที่พวกเขาเกือบต้องสร้างทั้งสเตจใหม่หมด “ตอนแรกเราจะใช้แผ่นไม้ พ่นสีดำกระจาย ๆ ให้ดูเหมือนแผ่นฝ้า แต่ก่อนจะเริ่มถ่ายทำไม่นาน ทุกแผ่นเริ่มโก่งตัวขึ้น คุณมองทะลุเพดานได้เลย” เขาเล่า เพื่อหลีกเลี่ยงหายนะ ทีมงานเลยต้องเรียกทีมก่อสร้างมาช่วยเปลี่ยนทั้งหมดเป็นฝ้าจริงในนาทีสุดท้าย “เราเกือบจะได้ใช้แค่ฝ้า ‘หลอก ๆ’ แต่ผมดีใจมากที่สุดท้ายเราได้ของจริง” เขาพูดต่อ “ยังไงก็ตาม มันเหนือจริงมาก แปลกประหลาดมาก และผมก็โคตรเสียดายตอนต้องรื้อทุกอย่างทิ้งตอนจบงานถ่ายทำ”
นี่แหละคือวิธีการทำงานของเขา—ความนิ่งอย่างมีระบบที่ตั้งอยู่บนความสามารถในการลองกดดันทุกความเป็นไปได้ จนในที่สุดก็หาทางไปสู่ความสบายใจได้ Parsons มีอายุแค่ 16 ปีเท่านั้นตอนที่เขาสร้างซีรีส์บน YouTube ซึ่งต่อมากลายเป็นรากฐานของ Backrooms. เขาสร้างบรรยากาศความสยองในพื้นที่ว่างปูพรมแบบไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนด้วยโปรแกรม Blender ก่อนจะส่งไฟล์ทั้งหมดให้ฝ่ายอาร์ตของหนังนำไปสร้างใหม่ในสเกล 30,000 ตารางฟุต กระจายอยู่ในสตูดิโอ 4 แห่ง ทุกอย่างแทบจะเป็นงานจริงทั้งหมด ไม่มีบลูสกรีนหรือเสาที่ต้องลบ เดินวนไปมาได้จริง และควบคุมระบบไฟได้ทั้งหมด พอเขาก้าวขึ้นไปบนเซ็ตครั้งแรก เขาจึงรู้สึกคุ้นเคยอยู่แล้ว “ผมผูกพันกับเซ็ตนั้นมาก” เขาพูด “ผมคงเดินนำทางได้ทั้งที่หลับตา”
[เครดิตภาพถ่าย="Asterios Moutsokapas" คำบรรยายภาพ="(ซ้ายไปขวา) Kane Parsons, Chiwetel Ejiofor"]
Backrooms แทบจะตรงข้ามกับภาพจำของหนังสยองขวัญยุคต้น 2000 อย่างสิ้นเชิง แม้จะวางอยู่บนความงามแบบ Y2K การไม่มีดนตรีประกอบ ซึ่งจะยิ่งชัดเมื่อคุณนั่งดูในห้องฉายคนเดียว กลับให้พลังได้ไม่ต่างจากเสียงไวโอลินกรีดเฉือน ไม่ต้องมีเลือดสาดอะไรมากมาย แทนที่ด้วยความนิ่งงัน กับพื้นที่ที่แทบจะระบุไม่ได้ว่าคือที่ไหน ที่ซึ่งแม้แต่กลิ่นในอากาศก็เหมือนจะทั้งมีกลิ่นและไม่มีกลิ่นในเวลาเดียวกัน “สมองผมมักจะเริ่มจากความสยองที่ไม่ใช่เรื่องแต่งเลย ซึ่งมันหม่นมากอยู่แล้ว หรือจากโมเมนต์เล็ก ๆ ในงานที่ไม่จัดตัวเองเป็นหนังสยองเลยด้วยซ้ำ สัญชาตญาณผมเลยเอนเอียงไปทางไซไฟและโทนกลาง ๆ เสมอ” เขาพูดก่อนหยุดคิด “ผมชอบจัดการกับสิ่งพวกนี้แบบเก้ ๆ กัง ๆ หน่อย ๆ นั่นคือวิธีโปรดในการกดอารมณ์มันลง ผมเล่นมันแบบงุ่มง่าม แต่มันเลยดูมีชั้นเชิง มันจะรู้สึกยังไงกันแน่ถ้าเราแค่ยืนอยู่ในห้องตอนที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น?” สัญชาตญาณที่ดูเหมือนง่ายดายนี่แหละที่หนังพิสูจน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงฮัมเบา ๆ ของ Backroomsใต้แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ และการนั่งรอให้เหยื่อคนถัดไปรู้ตัวว่าหลงเข้ามา นั่นแหละคือจุดที่หนังทำงานได้ทรงพลังที่สุด
Parsons รู้สึกถึงแรงกดดันว่าต้องทำหนังเรื่องนี้ให้แตกต่าง ท้ายที่สุดแล้ว ปรากฏการณ์บนอินเทอร์เน็ตใด ๆ ที่ถูกดึงมาทำเป็นหนังสตูดิโอย่อมมาพร้อมสมมติฐานบางอย่างเสมอ แต่ Parsons กลับเลือกจะต้านอย่างเงียบ ๆ และเต็มที่ “ผมว่าทุกคนอาจประเมินเกินไปว่าต้องเปลี่ยนคอนเซ็ปต์นี้มากแค่ไหน” เขาเปิดใจ “แต่มุมมองของผมคือกลไกหลักกับโทนของมันทำงานอยู่แล้ว เราเลยหาวิธีเก็บสิ่งนั้นเอาไว้ ผมดีใจมากที่เราทำได้”
“คุณสามารถยืนได้แทบทุกมุมบนเซ็ต หมุนตัว 360 องศา เดินวนไปมา… มันไม่ได้มีแค่ VFX ที่ช่วยแบกทุกอย่างไว้—เกือบทั้งหมดคือของจริงล้วน ๆ”
Clark (Chiwetel Ejiofor) หนึ่งในตัวละครนำและหัวใจทางอารมณ์ของเรื่อง ไม่ได้ “ค้นพบ” Backrooms เท่าไรนัก แต่กลับเป็นฝ่ายถูกมันยืนยันตัวตนให้มากกว่า เขาเลือกจะอยู่ใน Backrooms ทิ้งชีวิตโลกภายนอกไป แลกกับพื้นที่ที่มีเพียงความหวาดหวั่น มีสองมุมให้มอง—Clark อาจกำลังหนีจากชีวิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความอับอาย และความล้มเหลว หรือเขาอาจกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากเขาเลยสักอย่าง ฉันถามผู้กำกับถึงคำตอบ และเขาก็ตอบได้อย่างฉับไว: ทั้งสองอย่างนั่นแหละ
“ผมว่าทั้งสองอย่างมันเป็นกระบวนการคิดเดียวกัน” เขาว่าไว้ แม้ในหนังจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ Parsons, Ejiofor และทีมงานทุกคนได้ขุดลึกลงไปในจิตใจของ Clark แล้ว ทั้งความฝันอยากเป็นสถาปนิก และต้นตอของความไม่ไว้วางใจคน ผู้กำกับชี้ให้เห็นอย่างเป็นกลางว่า แม้ Clark จะเผชิญทั้งการถูกเลือกปฏิบัติและอุปสรรคมากมาย เขาก็ถอดใจจากผู้คนไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่ Backrooms จะเจอเขาเสียอีก “มุมมองนั้นยิ่งถูกตอกย้ำด้วยการมาอยู่ในที่ที่ไม่มีผู้คนเลยโดยสมบูรณ์”
“ถ้าเขาเอนเอียงไปทางอยากเป็นหนึ่งเดียวกับตัวอาคาร ผมว่าตอนนี้เขาได้กลับบ้านแล้ว เขาเดินทางไปถึงรากเหง้าของสถาปัตยกรรมทั้งหมดก็ว่าได้ ทั้งที่ยังไม่ต้องมีปริญญาสถาปัตย์เลยด้วยซ้ำ” Parsons อธิบาย “ทำไมเขาต้องมีล่ะ? เขาอยู่บ้านแล้ว เขากลับไปหาครอบครัวแล้ว” ทั้งหมดนี้คือเหตุผลที่ Clark ใช้อธิบายตัวเองได้ ในท้ายที่สุดเขาเลยแทบไม่กลัว Backrooms อีกต่อไป แต่สำหรับ Parsons เขามองสิ่งเหล่านี้เป็นสัญญาณของคนที่เริ่มหลุดจากโลกภายนอกมากกว่า “ผมไม่คิดว่าการคิดแบบนั้นจะเป็นอะไรที่ดีต่อสุขภาพเท่าไหร่”
“Backrooms เอาความจริงไปปั่นในเครื่องปั่น แล้วกรองเอาทุกอย่างที่อาจขวางอีโก้ของ Clark ออกไปหมด มันคือเส้นทางที่ใช้แรงต้านทานน้อยที่สุด ที่มอบ ‘เวอร์ชัน’ หนึ่งของชีวิตให้เขา แต่ไม่ใช่ชีวิตที่ให้อะไรกับระบบประสาทเขามากนัก มันไม่ได้ให้การปฏิสัมพันธ์ทางสังคม แต่เขากลับหาความสบายใจจากที่นั่นได้” เขาพูดต่อ
Parsons ไม่ได้ปกป้องหรือโรแมนติไซส์ตัวละครเอกของเขาเลย ตรงกันข้าม เขาปฏิบัติต่อ Clark เหมือนเพื่อนสมัยเด็ก—คนที่คุณเข้าใจตรรกะได้หมดเปลือก แม้จะต้องดูมันกัดกร่อนชีวิตเขาจากข้างในก็ตาม การหายเข้าไปในโลกภายในของตัวเองของ Clark นั้นเต็มไปด้วยโศกนาฏกรรม แต่ในเวลาเดียวกัน ในอีกระดับหนึ่ง เขาก็ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการอย่างแท้จริงBackrooms กำลังชวนให้คุณเชื่อว่าทั้งสองอย่างนั้นสามารถจริงได้พร้อม ๆ กัน
“[Clark] เดินทางไปถึงรากเหง้าของสถาปัตยกรรมทั้งหมดก็ว่าได้ ทั้งที่ไม่ต้องมีปริญญาสถาปัตย์เลยด้วยซ้ำ ทำไมเขาต้องมีล่ะ? เขาอยู่บ้าน เขากลับมาหาครอบครัวแล้ว”
ท้ายวันถ่ายทำแต่ละวัน Parsons จะอยู่ต่อ เขาจะเดินกลับเข้าไปในสตูดิโอที่ว่างเปล่า แล้วนั่งอยู่ใน Backrooms ที่ตัวเองสร้างขึ้นเพียงลำพัง พยายามจับความรู้สึกว่าพื้นที่นี้ควรจะหมายถึงอะไร “มันก็ดูงี่เง่านะ” เขายอมรับ “แต่ผมก็สงสัย—ผมจะได้อะไรสร้างสรรค์จากการยืนอยู่ตรงนี้เฉย ๆ ไหม? ผมจะพาให้สมองปล่อยตัวไปกับกระแส แล้วจินตนาการได้ไหมว่านี่คือที่ที่ผมอยู่จริง ๆ?” เขาเองก็ไม่มั่นใจนักว่ามันช่วยได้แค่ไหน เพราะงานคอนเซ็ปต์ทั้งหมดเสร็จไปก่อนที่สตูดิโอ 30,000 ตารางฟุตจะถูกสร้างขึ้นเสียอีก แต่เขาก็ทำมันต่อไปเรื่อย ๆ เขาสร้างโลกขึ้นมาจากความโดดเดี่ยว และนั่งอยู่ในนั้นทุกคืนเพื่อทบทวนตัวเอง
หลังจากผ่านไปสี่ปี ยอดวิว YouTube 78 ล้านครั้ง และการแจ้งเกิดในฐานะผู้กำกับหนังยาวหนึ่งเรื่อง Parsons มองว่า ซีรีส์ต้นฉบับของเขายังดำรงอยู่พร้อมกันกับทุกอย่างในตอนนี้ ความหยาบของ VFX ในเอพิโสดที่เขาทำตอนอายุ 16 รวมทั้งบทสนทนาที่ตัวเขาเองยังไม่ปลื้ม ล้วนยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน ความสามารถที่ดีขึ้นตอนอายุ 21 ไม่ได้ทำให้สิ่งเหล่านั้นหมดความหมาย เขาแค่อยากต่อเติมรอบ ๆ มัน ทำให้มันแข็งแรงขึ้น และเล่าเรื่องต่อไปให้สอดคล้องกันในเส้นเวลาเดียว “อินเทอร์เน็ตคือที่ที่ผมรู้สึกเป็นบ้านมากกว่าที่ไหนทั้งหมด” เขาบอก ซีรีส์และหนังยาวจึงเป็นโปรเจ็กต์เดียวกัน ที่ต่างก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ทั้งคู่
นั่นคือวิธีง่าย ๆ ในการเข้าใจว่า Kane Parsons อยู่ตรงไหนในตอนนี้: เขาคือผู้กำกับที่ดำดิ่งอยู่กับความหมกมุ่นสร้างสรรค์เดียวมาแล้วห้าปี เขาเรียนรู้ที่จะให้แต่ละเวอร์ชันของงานตัวเองส่งต่อข้อมูลไปยังเวอร์ชันถัดไป แทนที่จะลบล้างมันทิ้ง ตอนอายุ 21 เขาสร้างโลกใบนี้ไปไกลกว่าที่ผู้กำกับจำนวนไม่น้อยทำได้ตลอดทั้งอาชีพ
งานชิ้นต่อไปของเขาอาจยิ่งประหลาดกว่านี้ และมันก็น่าตื่นเต้นเหลือเกินที่จะรอดู
Backroomsมีกำหนดเข้าฉายวันที่ 29 พฤษภาคม
