Mula sa Palihim na Pagsuot ng Reverso ng Kaniyang Ina Hanggang sa Pagiging Global Ambassador ng Jaeger-LeCoultre: Usap Tayo Kay Robert Pattinson

Opisyal nang hinirang ng Jaeger-LeCoultre si Robert Pattinson bilang pinakabagong Global Ambassador nito. Kilala sa walang-kahirap-hirap na paglipat mula sa mga auteur film na mataas ang konsepto tungo sa mga pandaigdigang blockbuster—kabilang sa kaniyang mga proyekto ang The Odyssey ni Christopher Nolan, The Batman ni Matt Reeves, Mickey 17 ni Bong Joon Ho, at ang nalalapit na Dune: Part Three ni Denis Villeneuve—nakabuo si Pattinson ng isa sa pinakanatatanging karera sa kontemporaryong pelikula. Ang matapang niyang likas na pagkamalikhain, tahimik na disiplina, at sukdulang dedikasyon sa kaniyang sining—kasabay ng lubos na pagtangging ikahon—ang dahilan kung bakit natural siyang kaakma ng Jaeger-LeCoultre.

Makasaysayang kilala bilang “Watchmaker of Watchmakers,” ang pamana ng Jaeger-LeCoultre ay nakasalalay hindi lamang sa teknikal nitong husay, kundi pati sa pagpupursige nitong magpabago at sa banayad nitong karangyaan—mga pagpapahalagang malapit sa personal na paninindigan ni Pattinson. Sa harap man o likod ng kamera, ipinapakita ng aktor ang isang pino at sopistikadong estilo na mas pinipili ang karakter at tahimik na lalim kaysa labis na karangyaan. “Ang mahusay na relo ay hindi lang tungkol sa katumpakan—tungkol din ito sa karakter, pagkakayari, at sa kuwentong nasa likod ng paglikha rito,” sabi ni Pattinson tungkol sa partnership. “Matagal nang kinakatawan ng Jaeger-LeCoultre ang ganitong uri ng tahimik na kahusayan. May integridad sa lahat ng nililikha nila.”

Matapos ang opisyal na anunsyo, nakapanayam ng Hypebeast si Pattinson sa isang tapatang usapan. Ikinuwento ng aktor ang pagkakatuklas niya sa Master Collection sa Oscars, ang palihim niyang pagsuot sa Reverso ng kaniyang ina noong tinedyer siya, ang perpekto niyang ritwal sa madaling-araw, at kung bakit namumuhay siya ayon sa paniniwalang “walang minus sa buhay.”

Jaeger-Lecoultre

Jaeger-Lecoultre

Jaeger-Lecoultre

Jaeger-Lecoultre

Binabati kita sa pagiging pinakabagong Global Ambassador ng Jaeger-LeCoultre. Bakit mo naramdamang bagay sa iyo ang brand?

Robert Pattinson: Nasa Oscars ako noon, at tinanong ako ng manager ko, “Gusto mo bang magsuot ng relo para sa Oscars?” Sabi ko, “Oo, sige.” Nang ipakita nila sa akin ang mga pagpipilian, inilabas nila ang isang Master Control na gawa sa rosas na ginto mula sa JLC. Sabi ko, “Iyon, literal, ang pinakamagandang relong nakita ko sa buong buhay ko.” Gusto ko sana itong bilhin agad pagkatapos.

Maya-maya, tinanong nila ako kung gusto kong magkaroon ng opisyal na partnership, at sabi ko, “Oo! Makukuha ko ba ang relo?” [Tumawa] Nang makilala ko ang lahat sa kumpanya, tuluyan na akong nahikayat—ang gagaling nilang lahat. Para itong noong nagsimula akong makatrabaho ang Dior. Kapag tama ang panahon at nakilala mo ang tamang mga tao, hindi na nga ito kailangang pag-isipan. Napakaganda ng mga relo, at napakasaya ng shoot. Talagang hindi ito mahirap na desisyon.

Naaalala mo ba ang unang beses mong nagsuot ng relo ng Jaeger-LeCoultre, at ano ang una mong reaksiyon dito?

Noong bata ako, niregaluhan talaga ng tatay ko ang nanay ko ng Reverso. Lagi ko iyong palihim na kinukuha at isinusuot—at sigurado akong pambabaeng modelo talaga iyon. Madalas akong mapagalitan dahil doon. Kahit noon, mga 14 na ako, sobrang cool na cool ako rito. Mukhang senyales iyon na mas maaga kaysa sa edad ko ang panlasa ko. [Tumawa]

Nagsuot din ako ng Reverso sa The Batman. Gustong-gusto ko ang mga napakanipis na relo na sobrang understated, pero may tahimik na “wow” factor pa rin. Isa ito sa iilang pagkakataon na nasa red carpet ka at kailangan mong gawin ang klasikong “watch pose”—na karaniwan ay pakiramdam mo ang tanga-tanga mong gawin—pero dahil dito, kusa ko na itong ginagawa kahit hindi pa sinasabihan, tipong, “Ay, hello, tingnan n’yo ang pulso!” [Tumawa]

“Gustong-gusto ko ang mga napakanipis na relo na sobrang understated, pero may tahimik na ‘wow’ factor pa rin.”

Naaalala mo ba ang pinakauna mong relo na sarili mo talaga?

Noong lumalaki ako, kapitbahay namin ang isa sa mga producer ng Star Wars. Siyempre, napakalaki na ng Star Wars noong bata ako, pero hindi pa ito ang higanteng prangkisa na kilala natin ngayon. Ang dami niyang kahanga-hangang vintage memorabilia, at binigyan niya ako kalaunan ng lumang relong Star Wars. Sobrang nahumaling ako sa mga pelikulang iyon noong bata ako. Nasa bahay ko pa rin ito, at malamang napakalaki na ng halaga nito ngayon! Sa tingin ko, orihinal itong piraso mula dekada ’70 o ’80. Iyon talaga ang una kong relong tunay na akin.

Kung maaari mong pahintuin ang oras nang eksaktong isang oras araw-araw, paano mo gugugulin ang dagdag na oras na iyon?

Sa mismong pagsikat ng araw. Hahanap ako ng tahimik na coffee shop na kabubukas lang, marahil ay isa lang ang iba pang tao sa loob, habang medyo malamig pa sa labas. Uupo lang ako roon, iinom ng kape, magbabasa ng diyaryo, at mag-iisip-isip. Sa totoo lang, iyon naman halos ang sinusubukan kong gawin araw-araw! Pero kung matitiyak kong magkakaroon ako ng dalawang oras na walang istorbo para lang dito, perpekto na iyon.

“Noong bata ako, niregaluhan talaga ng tatay ko ang nanay ko ng Reverso. Lagi ko iyong palihim na kinukuha at isinusuot … Madalas akong mapagalitan dahil doon.”

Ano ang pinakamahalagang aral na naituro sa iyo ng panahon—at ng bahagyang pagtanda sa industriyang ito—sa ngayon?

Ang matutong mas i-enjoy talaga ito. Simple pakinggan, at marami nang nagsasabi niyan, pero napakadaling maging kampante o lalo lang patibayin ang negatibong paraan ng pag-iisip. Minsan, trabaho mo mismo ang magdagdag ng positibo—maghanap ng interesante sa ginagawa mo, siguraduhing masaya ang lahat, at tumulong hangga’t kaya. Mas masaya rin ang araw mo kapag mas nakatutulong ka sa mga taong nasa paligid mo. Matagal bago ko natutunan iyon: maging mas handang tumulong nang kaunti.

May kaibigan akong miyembro ng bandang Death Grips na minsang nagsabi sa akin ng bagay na tumatak sa isip ko: “Walang minus, puro dagdag ang lahat.” Pagkasabi niya noon, talagang tumimo ito sa akin. Sa buhay, madalas mong isipin, “Ay, mababawi ko pa naman ang pagkakamaling iyon.” Pero hindi. Bawat bagay ay dagdag, at walang mababawi. Itinutuloy mo lang ang pagbuo mula roon.”