Binabago ng 'Backrooms' ang Mga Hangganan ng Horror

Matagal nang mahusay ang horror sa mga halimaw. Ngunit hindi nito gaanong napapangasiwaan ang pangambang walang malinaw na pinagmumulan—ang kakaibang pagkabalisa ng mapunta sa isang lugar na may mali, nang hindi mo alam kung paano ka nakarating doon o kung ano, eksakto, ang nakaamba sa’yo. Tinutugunan ito ng Backrooms at, sa paggawa nito, tahimik na naging isa sa pinakamahalagang pagbabagong naganap sa genre nitong mga nakaraang taon.

Halos nakakahiya sa sobrang kasimple ang pinagmulan ng blockbuster na ito. Nagsimula ang lahat sa isang larawang in-upload sa 4chan noong 2019: isang bakanteng kuwarto, mga fluorescent na ilaw, dilaw na wallpaper na kasingsilaw ng lumang ngipin, at karpet na tila mula sa isang opisina noong kalagitnaan ng siglo—isang opisina na walang naglinis mula pa noong 1987. Ayon sa caption, ito ang makikita mo kapag “nag-no-clip ka palabas ng realidad.” Hindi dapat nagbunga ang larawang iyon ng ganito kalaki. Ngunit naging binhi ito ng isang buong kolektibong mitolohiya, na binuo sa mga comment section, forum, at YouTube video ng mga taong hindi kailanman nagkita-kita ngunit nagkakasundo sa mga tuntunin ng isang lugar na hindi naman umiiral.

Kinuha ni Kane Pixels—isang tinedyer na may kamera at software sa pag-e-edit—ang mitolohiyang iyon at ginawa itong seryeng found footage na umabot na sa daan-daang milyong panonood. Nasa pagpipigil ang henyo ng kanyang paraan. Sa mga pelikula niya, hindi maingay ang Backrooms. Walang mga jump scare na sadyang ginawa para mapatapon sa’yo ang iniinom mo. Nagmumula ang takot sa ugong ng fluorescent na ilaw, sa lawak ng espasyo, at sa pahiwatig ng kung anong nasa labas lamang ng frame—isang bagay na matagal nang nagmamasid bago mo pa iyon namalayan. Ito ang uri ng paggawa ng pelikula na nauunawaan kung paano gawing sandata ang atmospera.

Ang nagtatangi sa Backrooms mula sa naunang horror ay kung saan nakaugat ang pagkabalisa. Inilalabas ng tradisyonal na horror ang takot: may isang nilalang, gusto ka nitong saktan, kaya tatakbo ka. Sa Backrooms, nasa loob ito. Espasyal at sikolohikal ang sindak, at nagmumula sa pakiramdam na nasa isang lugar kang dapat ay pamilyar, ngunit inalisan ng lahat ng palatandaang nagbibigay-ligtas sa mga pamilyar na lugar. Walang labasan, walang ibang tao, walang langit, walang panahon. Ugong lang, dilaw, at ang pakiramdam na bahagyang may mali sa heometriya ng paligid sa paraang hindi mo matukoy. Alam ng sinumang nagising nang litong-lito sa isang di-pamilyar na kuwarto nang alas-tres ng umaga ang natatanging timpla ng pakiramdam na iyon, at natuklasan ng Backrooms kung paano iyon panatilihin hangga’t gusto nito.

Binago rin nito kung sino ang maaaring gumawa ng horror. Tunay na sama-samang binuo ang uniberso ng Backrooms ng daan-daang kontribyutor mula sa iba’t ibang platform. Bawat isa ay nagdaragdag ng mga antas, tuntunin, at nilalang na sama-samang tinatanggap o tinatanggihan ng komunidad. Walang studio ang nagbigay ng go signal dito. Walang distributor ang nagpasiyang may potensiyal itong kumita. Umiiral ito dahil may nakita ang mga tao sa litratong iyon at hindi na nila ito maalis sa isip.

Iyan ang bahaging hanggang ngayon ay inaaral pa ring tularan ng tradisyonal na industriya. Hindi nagmula ang Backrooms sa isang pitch deck. Nagmula ito sa isang tiyak ngunit mahirap ipaliwanag na pakiramdam na nailabas ng isang larawan. Pinapangarap ng karamihan sa horror ang ganitong antas ng pagtugon sa buong karera nito. Napadpad lang dito ang Backrooms sa isang anonymous imageboard, at hindi pa rin lubusang nakakahabol ang genre hanggang ngayon.

Mapapanood na ngayon ang Backrooms sa award-winning na sistema ng in-flight entertainment ng Cathay Pacific.