Pagsilip sa Resipe sa Likod ng EP ni Goya Gumbani

May ilang bagay na kasingkahulugan ni Goya Gumbani: mga loafer, isang malaking sumbrero, at ang kanyang natatanging neo-soul at jazz na tunog. Bilang pagpapatuloy mula sa kanyang nakaraang proyekto, ang Warlord Of Weejuns, na tumutukoy sa alyas ni Miles Davis pati na rin sa kanyang pagkahilig sa sikat na silweta ng GH Bass, kumuha si Gumbani ng inspirasyon mula sa kanyang mga paglalakbay para bigyang-buhay ang tunog ng kanyang pinakabagong EP, ang Bean Pie.

Para sa artist at producer na isinilang sa Brooklyn at lumaki sa South London, natural na dumadaloy ang impluwensya ng kanyang transatlantic na pagkabata. Matapos buuin ang kanyang pinakabagong proyekto sa nakalipas na taon, hinabi ni Gumbani ang kanyang kwento sa limang kanta, na sinisiyasat ang mga natural na hamon sa buhay bilang isang sangandaan, at ang kawalan ng katiyakan na kaakibat ng paggawa ng mga desisyon—na pinagmumunihan niya sa tampok na track ng EP, ang ‘Come Or Go’.

“Ibinalik ako ng EP na ito sa mga pundasyon ko. Masarap sa pakiramdam na bumalik at gumawa na lang ng musika nang malaya, na taglay ang pagmamahal, simbuyo ng damdamin, at pag-aalaga kaya ko ito sinimulan noong una.”

Hindi siya kailanman nawawalan ng inspirasyon; ang mga multikultural na kapaligirang kinalakihan niya ay nagbukas sa kanya sa iba’t ibang mundong humuhubog sa kanyang pananaw ngayon. Ang kanyang lahing Guyanese at Jamaican ay mahalaga sa kanyang pagpapahayag ng sarili bilang artist. Ibinibigay niya ang kredito para sa kanyang Rastafarian na istilo sa kanyang pamilya, lalo na sa kanyang tiyuhin, na buong-tapang na niyayakap ang kanilang kultura sa pang-araw-araw na buhay. Tingnan ang kanyang paboritong pagpili ng sumbrero, halimbawa, ang inspirasyon ay umaabot sa malawak na saklaw ng impluwensya, mula sa mga label sa London tulad ng Nicholas Daley hanggang sa mga gawang-kamay ng isang kapwa New Yorker na nagkukunot ng mga sumbrero sa isang park bench sa Prospect Park. Matapang at mapangahas sa kanyang diskarte, patuloy niyang itinutulak ang mga hangganan ng tunog at istilo, na nangongolekta ng mga makabuluhang piraso na naglalarawan sa kanyang biswal na kwento.

Katulad ng pagluluto nang hindi sumusunod sa resipe, nagtayo si Gumbani sa mga pundasyon ng kanyang mga naunang gawa, at isinama ang malikhaing kalayaan ng hindi paggawa ng isang buong album. Sinubukan niya ang mga bagong teknik at ginalugad ang mas mabilis na tempo matapos ma-intriga sa house music. Ang daloy ng musika, kung saan umaangkop ang Bean Pie, ay resulta ng kanyang bukas na diskarte sa pag-eksperimento sa mga bagong genre, at pag-aaral ng mga bagong paraan para magkwento, na naging isang mahalagang karanasan para sa artist na nakabase sa London.

Kinausap ng Hypebeast ang artist para talakayin ang pinakabagong proyekto at kung paano ito sumasalamin sa kanyang tunay na pagmamahal sa musika.

Hypebeast: Ano ang inspirasyon sa likod ng pamagat ng EP, ang Bean Pie?

Gumbani: Mahilig ako sa beans, na pinagmulan din ng pangalan ko, at nagluluto ako ng maraming iba’t ibang beans at stews, kaya natural lang itong lumabas nang hindi ko na kinakailangang pag-isipan pa.

Paano nakaimpluwensya sa iyong musika ang iyong paglaki sa New York at South East London?

Ang mga taong nakapaligid sa akin at ang pagkilala sa iba’t ibang tao mula sa iba’t ibang antas ng buhay ay nakaimpluwensya sa aking tunog. Pati na rin ang pagtuklas kung paano mapagsasama ang mga indibidwal na mundong ito at gawin itong sarili ko.

Kapansin-pansing mas mabilis ang tempo ng Bean Pie kumpara sa nakaraan mong proyekto, ang Warlord of the Weejuns. Bakit mo gustong tahakin ang direksyong ito para sa bagong release?

Nagsimula akong gumawa sa Bean Pie sa sandaling matapos ko ang Warlord of the Weejuns at naghalo-halo lang ako ng mga ideya. Nakikinig ako ng musika na medyo mas mabilis ang tempo at tumutuklas ng bagong musika pero sinusubukan kong humanap ng mga paboritong bahagi; isa itong hamon na handa kong harapin. Sa totoo lang, gumagawa lang ako ng musika at ang Bean Pie ay kung ano ang kinalabasan nito. Natural lang ang naging pakiramdam.

May partikular na genre ba ng musika na gusto mo pang tuklasin sa EP na ito?

Marami akong pinakinggan na house [music] at nag-reach out sa akin ang mga producer at musikero at bukas ako rito. Nagsimula akong mag-DJ nang mas madalas, magpatugtog ng mas maraming house, mag-aral [the genre] at unawain kung paano mag-mix. Na-inspire ako kina Moodymann, Peaven Everett, Louie Vega at Theo Parrish, pati na rin sa maraming Afro house. Ipinakita nito sa akin na ang ritmo ay kung paano mo ito gagawin.

Ang “Come or Go” ang pinakasentro ng EP. Ano ang sinisiyasat mo sa pamamagitan ng track na ito?

Ang “Come or Go” ay kung ano ang pakiramdam ng nasa isang sangandaan at kailangang gumawa ng desisyon nang hindi alam kung ano ang dapat piliin. Pakiramdam ko ay napakaraming nangyayari sa buhay, kaya ang track na ito ay pagtanggap sa hindi pagkaalam kung alin ang tamang daan pero gagawin ko pa rin ang hakbang.

Kumuha ka ng inspirasyon mula sa iba’t ibang lugar. Ano ang ilan sa mga pinaka-hindi-malilimutang karanasan na nakaimpluwensya sa proyekto?

Ginawa ang “Come or Go” sa New York at ginawa naman ang “Pretty Lady” sa Saint-Tropez, habang ang dalawa sa iba pang kanta ay ginawa sa Nottingham. Taga-Nottingham ang mama ko, kaya may espesyal itong lugar sa puso ko. Lumipat siya sa New York noong siya ay nasa early 20s, kaya noong bumalik siya sa UK, lumipat siya sa London. Tumatanggap lang ako ng inspirasyon mula sa mga nakapaligid sa akin at hindi ako nagmamadali. Ang isa sa mga producer sa album na si Franky Bones, na nag-produce ng “Geronimo” at “Hold It Up,” ay taga-Nottingham din, kaya tuwing Enero ay bumabalik kami doon pagkatapos ng Bagong Taon at gumagawa ng musika nang dalawang linggo sa studio ng tiyuhin ko.

Pumunta ako sa Japan para i-shoot ang music video ng “Come Or Go” at marahil ito ang pinaka-nakapagpapamulat na biyahe na naranasan ko. Mahilig akong mangolekta ng mga damit at action figure, at ang Japan ang pinaka-nakamamanghang lugar para doon. Madalas din akong mag-isa sa bahagi ng biyaheng iyon, kaya lubos akong nagkaroon ng sapat na oras para sa sarili ko.

Malaki ang naging impluwensya ng iyong lahing Jamaican at Guyanese sa istilo mo. Paano pa nakakaapekto ang iyong pinagmulan sa iyong pagtuklas sa sariling pagkakakilanlan?

Kabuuan ito ng kung ano ako nang hindi ko na ito pinag-iisipan pa. Pinalaki ako ng aking ina at ama, at buong buhay akong lumaki sa komunidad na nakararami ang mga Black, kaya’t namumuhay ka at humihinga ka rito nang hindi mo namamalayan kung paano ka nito naiimpluwensyahan. Lumaki akong nanonood ng mga Jamaican movie tulad ng Rockers, at The Harder They Come, at ang tiyuhin ko ay nasa isang RnB punk band noong ’90s. Nagdadamit siya nang eksakto kung paano ako magdamit ngayon, at hindi ko iyon napansin noong una. Nagsimula akong lumapit sa kanya, at sasabihin niya, “Dati may ganyang sumbrero ako” at “Dati may dreads ako.” Sobrang maka-Rastafarian ang pamilya ko, kaya sa pagiging malapit sa gayong kapaligiran, nagiging bahagi iyon ng iyong pagkakakilanlan nang hindi mo sinasadya.

Ano o sino ang pinakanakakaimpluwensya sa mga pinipili mong fashion?

Nagbago ito sa paglipas ng mga taon. Nagdadamit ako ayon sa mood ko, kaya nagpapasya ako sa araw na iyon base sa nararamdaman ko pagkagising ko o kung anong karakter ang gusto kong isabuhay sa araw na iyon. Nakikita ko ang mga tao tulad ni Gregory Isaacs at nasasabi kong, oh my god, ang simple ng istilo niya pero napaka-epektibo. Nakikita ko si Miles Davis at may mga araw na gusto kong magsuot ng suit o Japanese denim. Napakaraming iba’t ibang inspirasyon tulad ng mga French painter noong ’40s na nakasuot ng carpenter pants. Halo-halo lang itong pinagsasama-sama araw-araw. Para akong sponge pagdating doon at mas gusto ko ring magsuot ng mga bagay na maaaring hindi suotin ng iba. Gustung-gusto kong maging matapang sa pananamit.

Ang pinal na track, ang “Pretty Lady” na nagtatampok kay Salimata, ay nagbubukas ng isang komentaryo tungkol sa kahalagahan ng pagbibihis nang maayos. Ano ang ilan sa mga wardrobe non-negotiable mo? May mga paborito ka bang brand?

Isang denim jacket ang madalas kong gamitin ngayon. Palagi akong nagsusuot ng isang pares ng loafer at anumang uri ng malaking sumbrero. Gustung-gusto ko si Nicholas Daley dahil gumagawa siya ng ilan sa mga paborito kong sumbrero at marami akong nakukuhang gawa sa kamay na hindi nagmula sa [big] mga brand. Mayroong isang lalaki sa Brooklyn na buong araw na nakaupo sa isang bench sa Prospect Park at naggagantsilyo ng mga sumbrero sa lahat ng kulay. Gusto kong pumunta sa mga taong tulad niya. Rasta man din siya at iyon lang ang raket niya.

Ano ang inaasahan mong mapupulot ng mga tagapakinig mula sa proyektong ito?

Sinusubukan kong huwag isipin iyon. Sinusubukan ko lang talagang magkaroon ng malinaw na intensyon mula sa simula. Ngunit ang nagawa nito para sa akin ay isang napakagandang bagay, kaya medyo nai-curious akong makita kung paano mararamdaman ng ibang tao iyon sa natural na paraan. [This EP] Ibinalik ako nito sa mga pundasyon dahil marami na akong nagawang five, seven at eight-track EPs, habang ang huling proyekto ay isang album, kaya masarap sa pakiramdam na bumalik na lang at gumawa ng musika nang malaya na taglay ang pagmamahal, simbuyo ng damdamin, at pag-aalaga na siyang dahilan kaya ko ito sinimulan noong una. Talagang nagpapasalamat ako.

Suriin ang mga imahe sa gallery sa itaas kabilang ang Instagram ni Goya Gumbani para sa higit pa.