Dries Van Noten FW26: Isang Selebrasyon ng Sining ng Pag-move On
Pinamagatang “When Dawn Breaks,” ito ang ikalawang menswear collection ni Julian Klausner para sa brand.
Buod
-
Sa ikalawang koleksiyon ni Julian Klausner para sa Dries Van Noten, tinutuklas niya ang tahimik ngunit makabuluhang yugto ng pag-alis sa tahanan para lumuwas sa siyudad, at ipinagdiriwang ang tapat at kusa, halos pabigla-biglang paraan ng pag-eeksperimento ng mga kabataan sa kanilang unang tunay na independent na aparador.
-
Yumayakap ang estetika sa isang mas pino at sophisticated na bersyon ng granny chic, tampok ang oversized na argyle sweaters, mga Fair Isle knit, at minanang family silhouettes na nagsisilbing nostalgikong security blanket para sa modernong manlalakbay.
-
Itinatampok ng show ang masayang halo ng tila nagbabanggaang proporsyon at tekstura, pinagtitimbre ang malalabong floral na Polaroid prints at pastel na akento kasama ng praktikal na travel accessories gaya ng mga laundry bag at patchwork na sumbrero.
Sa ikalawang menswear outing niya bilang Creative Director ng Dries Van Noten, iniharap ni Julian Klausner ang isang koleksiyong sinasalo ang tahimik pero kapanapanabik na ugong ng pag-alis sa tahanan. Nagsimula ang show sa himig ng “Yo Ga Aketara” (When Dawn Breaks), na sumisimbolo sa paglayo mula sa celebratory na beach sunrise ng nakaraang season at sinusundan ang mga parehong karakter habang isinisilid nila ang kani-kanilang gamit para sa biyahe patungong malaking siyudad. Pagkarampa pa lang ng mga modelo sa runway sa pinakabagong koleksiyon, dama na ang selebrasyon ng mga “unang eksperimento” sa estilo—yaong alanganin pero tapat na sandali kung kailan sinisimulan mong paghaluin ang mga lumang paborito at mga bagong pakikipagsapalaran.
Malalim ang pagyakap ng estetika sa tinatawag ng mga modern style enthusiast na “granny chic,” na pinalulutang pa ng sophisticated na Belgian touch ng House. Sinasandigan ni Klausner ang alindog ng minanang aparador, binabaha ang runway ng dambuhala at cozy na knits, klasikong argyle sweaters, at eksentrikong Fair Isle patterns na para bang diretso silang hinugot mula sa lumang baul na yari sa sedro ng lolo’t lola. Ang mga “friendly clothes” na ito ang nagsisilbing security blanket ng mga karakter, nagbibigay ng init at pakiramdam ng kasaysayan habang lumalabas sila sa kanilang comfort zone.
Nakikipaglaro ang mga silweta sa mga “maling” proporsyong ito—may mga pirasong hyper-shrunken at mayroon namang sinadyang dambuhala—na lumilikha ng itsurang kusang lumitaw at hindi pinakinis. Ang malalabong floral prints na hinango mula sa Polaroids at mga “Fruitella” pastel na akento ang nagpapagaan sa moody na palette ng mga asul at abo. Ikinukuwento naman ng mga accessory ang buhay ng isang biyahero, tampok ang mga laundry-style bag, “wanderer” patchwork na sumbrero, at mga lucky charm na nakakabit na parang pain sa pamingwit. Isa itong masterclass sa “sharp casualness,” patunay na ang pinakamatitinding porma ay madalas nagmumula sa mga bagay na bitbit natin saan man tayo magpunta.
