Walang mas tumatamang linya kaysa sa “Peso” ni A$AP Rocky, nang buong yabang niyang ibinida: “I be that pretty motherf*cker, Harlem’s what I’m reppin’.” Unang binitawan sa studio 14 taon na ang nakararaan (!!) para sa kanyang Live. Love. ASAP mixtape noong 2011, ang linya marahil ang pinaka-tumpak na representasyon ng artistry at approach ng rapper.
Kahit tuloy-tuloy ang pag-akyat ng kanyang global superstardom, hindi kailanman nawaglit sa paningin ng multihyphenate na ito ang kanyang Concrete Jungle hometown. Sulyapan mo lang (o pakinggan), at puro Harlem siya. Mula sa pinong Flacko finesse, sa lyrical dexterity, hanggang sa nakakabaliw na smooth swagger, ang uptown New York energy ang nagpapakarga sa lahat ng ginagawa ni Rocky.
Habang patuloy na lumalawak ang kanyang mga creative pursuit, nananatiling rock-solid na outlet ang papel niya bilang Creative Director ng PUMA para makapag-wild habang nag-aambag pa rin sa sarili niyang malawak na narrative universe. Mas hasa at mas matalim kaysa dati ang kanyang storytelling, na ang mga proyekto niya sa music, fashion, at footwear ay matalinong magkakaugnay sa pamamagitan ng AWGE lens at, sa ngayon, ang Don’t Be Dumb na konseptuwal na payong.
Para sa pinakamalaki niyang PUMA collection to date, buong-buong nire-rep ng rapper ang kanyang lungsod, bumabalik sa jazz scene ng Harlem noong early 1900s para gatungan ang kanyang mga disruptive na disenyo. Partikular siyang humugot sa mga araw ng “jungle jazz,” muling binubuhay ni Rocky ang Harlem Jazz Renaissance sa isang disruptive at tapat-sa-sariling bagong range, kasama ang kaakibat na campaign at visuals nito.
Mahigit 3,000 milya ang layo mula sa uptown NYC home niya, dinala ni Flacko ang Harlem energy sa Los Angeles para sa isang “intimate” launch event na talagang intimate (bihira ‘yon).
Una, inimbita niya kami para mas malapitan pang masilip ang koleksiyon, na binubuo ng tatlong reimagined na silhouette ng footwear at isang striking na seleksiyon ng menswear at womenswear na garments at accessories na sumasalamin sa ethos at sartorial history ng Harlem. Sa pagbabalik-tanaw sa pamayanang Seneca Village, ang faux fur—na matindi ring pinagtuunan ni Rocky nitong huli (hal., ang kanyang Moncler Genius collaboration)—ay napunta sa isang statement floor-length coat at isang shaggy na faux fur bag.
“No minks were harmed.”
“No minks were harmed,” paniniguro niya sa amin. Ang snakeskin at leopard print ay parehong tumatatak—sabay todo at banayad—sa mga bagong Mostro at Inhale na modelo, at sa isang distinctly Flacko na paglusong sa textured, layerable apparel. Kung pamilyar ang ilan sa mga piraso, good eye. I-flex ni Rocky ang Inhale Leopard sneakers sa Lollapalooza set niya noong Agosto, at kamakailan lang, sinuot ang faux fur coat at bag sa NYC.
Pagkatapos, nagdaos siya ng hapunan sa La Dolce Vita sa Beverly Hills para sa piling editors, influencers, at mga kaibigan ng parehong AWGE at PUMA. Kagagaling lang sa lookbook shoot nang mas maaga sa araw, nakasuot din ng koleksiyon ang mga modelong dumalo—naka-hair rollers pa. Sa corner booth ng dimly lit na kainan ay may live jazz band; lahat ng bahagi ng gabi’y nagtugma sa isang harmoniyosong ode sa Harlem.
Basahin sa ibaba ang buong panayam namin kay Rocky.
Paano naipapakita ang iyong personal style sa koleksyong ito?
Gusto naming i-commercialize ang itinuturing ng mga tao na tradisyonal na sportswear at athletic apparel, at bigyan ito ng streetwear twist at bling para maging seamless, kumbaga. Parehong humuhugot ang clothing at footwear mula sa soccer, football—anumang gusto mong itawag dito.
Paano hinubog ng paglaki mo sa Harlem ang iyong personal style at ang pagmamahal mo sa fashion sa pangkalahatan?
Ang Harlem ang mecca ng fashion. Paulit-ulit mo ‘yang naririnig. Harlem ang birthplace ng lahat. Dito ipinapanganak ang mga trendsetter. Mula pa isang daang taon ang nakalipas—ang 1920s—hanggang ngayon. Para sa akin, ito pa rin ang pinaka-impluwensyal na urban society o komunidad hanggang sa ngayon.
Kung kailangan mong ibuod ang Harlem mentality o ang approach nito sa fashion, ano iyon?
Ang Harlem vision ay pagpapakatawan ng North America. Dapat mong maunawaan na karamihan sa mga taga-Harlem ay nagmula sa South, Midwest—kung saan-saan. Ang destinasyon ay Harlem. Ito ang lugar na puntahan kung isa kang Black person, at sa tingin ko, hanggang ngayon, para pa rin itong ating Motherland, kumbaga.
Paano hinubog ng paglaki mo sa Harlem ang interes mo sa musika?
Wild na tanong ‘yan [laughs]. Naimpluwensyahan ako ng Harlem sa pamamagitan ng musika. Langston Hughes. Siya ang unang rapper. Louis Armstrong. Cab Calloway. Sa Harlem matatagpuan ang The Cotton Club. Doon pumupunta ang lahat ng world-renowned entertainers, kahit noong hindi pinapayagang dumalo ang mga Black. Pagdating sa modernong hip hop—Children of the Corn, The Diplomats, Big L.
Kuwentuhan mo pa kami tungkol sa koneksiyon mo sa jazz at paano ito lumilitaw sa koleksyong ito.
Jazz—paano ko ba ilalagay ‘to? Lahat ng genre ay nagmula sa Black people. Bawat isa. Classical music, jazz, rock and roll, grunge, hip-hop—lahat ‘yan. Lahat ‘yan nanggaling sa Black folks. Hindi ako talagang nag-connect sa jazz hanggang sa sapat na ang edad ko para pahalagahan ito at ang mga pino nitong detalye. Ang musika, sa tingin ko, ay bahagi lang ng pagiging Black.
Sino ang pinaka-stylish na jazz musician?
Si Miles Davis ay isang fly na motherfucker, man. Si Miles Davis ay nagsusuot ng Issey Miyake, nagmamaneho ng Ferraris, at kung anu-ano pa. Si Miles Davis ay isa sa pinaka-fly na jazz musicians ever.
May aral ka bang kinuha mula sa jazz na dala-dala mo sa buong karera mo?
Alam mo, ang hip hop ay nagmula sa jazz. Kaya halos lahat tungkol dito. Siguro’y noong kalagitnaan ng aking 20s ako nagkaroon ng totoong pagpapahalaga sa jazz at classical music. Mahal ko ang Italian opera. Pakiramdam ko, dahil lumaki akong nakikinig sa napakaraming genre—rock, hip-hop, indie, kung ano man—[malaki ang impluwensiya noon sa akin]. Hindi masyadong marami sa mga kaedad ko ang nahilig sa jazz. Sa tingin ko, acquired taste ito—mas napapahalagahan mo habang tumatanda ka; sa akin, gano’n ‘yon.
Lately, nasa “mink bag” ka. Nakikita namin ito rito sa faux fur coat at bag. Maaari mo bang ikuwento pa ang koneksiyon mo sa textile?
Ang koleksiyong ito ay tungkol sa jungle at sa paggamit ng iba’t ibang print at texture mula rito. Siyempre, walang hayop na inalisan ng balat para sa koleksiyong ito. No minks were harmed. Walang hayop ang nasaktan. Gusto naming magbigay-pugay sa Seneca Village sa Harlem, at sa mga magagara, flamboyant na furs at faux furs. Doon nagsimula ang jazz.
“Sasabihin kong ngayon, nasa ‘dad bag’ ako. Kinuha ko ang ‘dad swag,’ at finreak ko lang.”
Paano naman ang snakeskin at cheetah prints – ano ang koneksiyon mo sa mga pattern na ‘yan?
Ang cheetah print kasi player ako, you feel me? [laughs] Biro lang. Kasabay lang talaga ito ng iba pang animal prints. Sa ngayon, ang uso ay snakeskin at cheetah, at leopard print. Walang bago sa ilalim ng araw—umiikot lang lagi ang lahat. Kaya gusto ko lang maging nasa unahan ulit ng trend na ‘yon.
Ano ang go-to mong paraan ng pag-styling sa mga ganyang pattern?
Para sa akin, kapag gumamit ka ng kahit anong animal print, dapat minimal ang iba. Huwag animal print sa itaas, animal print sa ibaba, animal print sa sombrero mo, animal print sa jacket mo. Overkill na ‘yon. Kung may animal print ka na, huwag mo nang ipares sa masyadong maraming ibang pattern o texture.
Paano mo ilalarawan ang iyong personal style ngayon?
Your favorite designer. Your favorite fashionista. Your favorite TikToker – joke lang. Paano ko ba sasagutin ‘to … Sasabihin kong ngayon, nasa ‘dad bag’ ako. Kinuha ko ang ‘dad swag,’ at finreak ko lang. Nakikita n’yo ang lahat naglalakad naka-suit at tie at kung anu-ano ngayon. [tinuturo ang sarili] Tahimik lang tayo diyan.
Tingnan ang post na ito sa Instagram