'Scott Pilgrim vs. the World' Astig Pa Rin Pagkalipas ng 15 Taon

Sa eksena ng pelikula ngayon na hitik sa mga sequel at mga siguradong taya, ang obra ni Edgar Wright na Scott Pilgrim vs. the World ay hindi kumupas ni katiting. Ang cult classic na ito ay nananatiling tagumpay sa moda, musika, at estilo makalipas ang 15 taon, sa kabila ng nakakabigong unang takbo nito sa takilya.

Higit pa sa simpleng pag-aangkop sa graphic novel series ni Bryan Lee O’Malley ang ginawa ni Wright. Iniangat niya ang mga panel mula sa papel at binuhay ang mga iyon sa malaking telon. Ang humahagibis na pacing ng pelikula, pinalakas ng ikonikong indie-rock soundtrack at kinetic na visual effects, ay nag-angat sa dapat-sana’y pangkaraniwang love story tungo sa isang maluwalhating, eight-bit na sunod-sunod na mga boss battle. Ang estetikang hango sa manga at video games, na pinagsanib sa matalas na pagsusulat, ang nagbigay ng panibagong hininga sa pelikula.

Pero hindi lang ang paandar nitong bisuwal ang nagselyo sa katayuang alamat nito. Isa itong hyper-stylish na time capsule ng indie culture noong huling bahagi ng dekada 2000. Ang skinny jeans, garage bands, at ironic detachment ay inangkla ng perpektong pagkaka-cast kay Michael Cera at ng dream-girl na alindog ng Ramona Flowers ni Mary Elizabeth Winstead. Hinubog nito ang estetika at paglapit sa romansa ng isang buong henerasyon, ginawang parang mga boss battle ang ideya ng “paglaki” at ang pagiging nasa “L” word (hindi, hindi “lesbians”—’yung isa). Pagkalipas ng 15 taon, Scott Pilgrim vs. the World ay nananatiling isang rite of passage para sa mapanuring mga nasa beinte-anyos.

Scott Pilgrim vs. the World ay mapapanood na ngayon sa multi-awarded na Cathay Pacific inflight entertainment system.